Parson Russell Terriër

De Parson Russellterriër is een hondenras dat afkomstig is uit Engeland en sinds juli 1990 wereldwijd erkend door de FCI. Oorspronkelijk gefokt voor de jacht, maar hij is ook geschikt als gezinshond.

Uiterlijk:

De reuen bereiken idealiter een schouderhoogte van 36 centimeter en de teefjes 33 centimeter. Er is zowel een gladharige als een ruwharig type, maar in beide gevallen dient de vacht stug en gesloten te zijn. De kleur de hond is voornamelijk wit met een tankleurige, zwarte of driekleur aftekening bij voorkeur aan de kop en bij de aanzet van de staart.

Aard:

De Parson Russellterriër is een actieve en slimme hond, brutaal, waaks en soms zelfs overmoedig en dominant. Hij is sociaal, kan goed met andere huisdieren - zelfs katten - overweg en speelt graag met kinderen. Wel wil hij graag achter alles aan wat wegrent, het jachtinstinct valt moeilijk te onderdrukken. Door zijn waaksheid worden vreemden duidelijk aangekondigd. De Parson Russellterriër is een hond met veel energie en moet elke dag flink kunnen rennen. In een huis met een klein stadstuintje zijn ze niet op hun plaats; buitenaf of op het erf van een boerderij kunnen ze zich uitleven en ook helpen met bestrijden van muizen, mollen en dergelijke.

De Parson Russellterriër is een zeer actief en enthousiast ras, tijdens het opvoeden moet de hond genoeg spelen en lichaamsbeweging krijgen anders kan de hond hyperactief worden. Met een consequente opvoeding is dit ras goed op te voeden en zeer vriendelijk naar jong en oud. Tegen vreemden in zijn territorium is de hond waaks. De vacht heeft weinig verzorging nodig alleen verhaart in de zomer redelijk veel.

De Parson Russellterriër deelt een geschiedenis met de Jack Russell die we vandaag kennen, waarbij het ras is ontwikkeld door Reverend John Russell in het begin van de 19e eeuw. Hij kocht een hond van de melkboer toen hij studeerde aan Oxford, die hij gebruikte om een terriër te creëren die in staat was om te rennen met Foxhounds, maar ook in staat was om een vos uit te jagen wanneer dat nodig was zonder hun prooi te doden, zoals andere terriërs gefokt waren om te doen.

Reverend kwam uit Dartmouth, waar zijn vader, die ook een geestelijke was, een roedel vossenhonden bezat. In 1814 ging Reverend naar de universiteit in Oxford, waar hij vijf jaar later tot priester werd gewijd. Hij bleef een enthousiast jager toen hij benoemd werd tot rector van een parochie in Devon, maar het was tijdens zijn tijd in Oxford dat de reverend een vrouwelijke terriër genaamd "Trump" ontdekte, die eigendom was van een melkboer, en hij was zo onder de indruk van de hond dat hij de melkboer ervan overtuigde om de hond aan hem te verkopen. Hij nam "Trump" mee naar Devon, waar ze de "fundering" werd van zijn inspanningen om de perfecte jachtterriër te fokken.

Hoewel de exacte ontwikkeling van het ras enigszins onduidelijk blijft, is bekend dat zowel de Parson Russellterriër als de Fox Terrier afstammen van wat werd aangeduid als "foxing terriers" die bestonden in het begin van de 18e eeuw. Maar met dit gezegd zijnde, werden er geen records bijgehouden van fokpraktijken vóór 1862. Het enige dat bevestigd kan worden, is dat Reverend John Russell "Trump" in of rond 1818 heeft gekocht.

In 1862 had een andere geestelijke genaamd Reverend Handly een vrouwelijke terriër genaamd "Sting", een hond die de stammoeder zou worden van de eerste lijn van Gladharige Fox Terriers genaamd Familie III. Ze werd gekruist met een terriër genaamd "Tartar" en het resultaat was een vrouwtje genaamd "Grove Nettle". Reverend John Russell zelf begon ook een fokprogramma en was de eerste die een teef ontwikkelde die de stammoeder zou worden van de Gladharige Fox Terrier-lijn die bekend staat als Familie 1.

Gedurende de daaropvolgende jaren zette Reverend zijn fokprogramma voort en in 1875 werd de Fox Terrier Club opgericht, waarbij de reverend een van de oprichters was. Een jaar later, in 1876, werd er een rasstandaard vastgesteld voor de Fox Terrier, maar het beschreef een hond die de club wilde ontwikkelen in plaats van de Fox Terrier zoals die destijds bestond. In de daaropvolgende jaren en tegen het einde van de 18e eeuw begonnen Fox Terriers te lijken op de honden die we vandaag de dag zien. Echter, oudere typen "foxing terriers" bestonden nog steeds in meer afgelegen gebieden van het land en het waren deze "terriers" die de grondleggers werden van de Parson Russellterriër.

Pas na de dood van Reverend John Russell werd een enthousiaste jager en journalist genaamd Arthur Heinemann betrokken bij de oprichting van een club die oorspronkelijk bekend stond als de Devon and Somerset Badger Club. Pas later werd de naam van de club veranderd in de Parson Jack Russell Terrier Club en werd het ook geregistreerd samen met 28 andere geaffilieerde Fox Terrier Clubs bij de Kennel Club. Destijds beschreef de rasstandaard voor PRTs deze terriërs als "vrolijk met een levendig voorkomen, met goede botstructuur en niet te lang of te kort in de benen, en een terriër die de conformiteit had van een volwassen vrouwtjesvos".

De club bleef bloeien tot aan het begin van de Tweede Wereldoorlog, maar sloot toen. Pas na de oorlog ontstond er een hernieuwde interesse in de jacht en begon de populariteit van terriërs weer te stijgen. In die tijd werden al deze kleine terriërs Jack Russells genoemd. Pas begin jaren 80 begonnen enthousiastelingen van de Parson Russell Terrier de ras te promoten, met als uiteindelijk doel erkenning van de Kennel Club te verkrijgen. Als zodanig werd in de vroege jaren 1980 een nieuwe Parson Jack Russell Club opgericht. De eerste aanvraag van de club was echter niet succesvol en het duurde tot 1990 voordat de Parson Jack Russell Terrier eindelijk door de Kennel Club werd erkend als een "type of variant" van de Fox Terrier.

Uiteindelijk stemde de Kennel Club in 1999 ermee in om de naam van het ras te veranderen in Parson Russellterriër en in 1997 kreeg het ras de status van CC van de Kennel Club, met een Parson Russellterriër die in 1997 tot eerste kampioen werd gekroond. Tegenwoordig blijven deze charmante kleine honden een populaire keuze bij mensen, zowel als werkende honden als metgezellen, dankzij hun alerte en levendige aard en hun charmante uiterlijk.

Interessante feiten over het ras:

• Ze stonden oorspronkelijk bekend als Jack Parson Russellterriërs.
• Parson Russellterriërs zijn vasthoudend en geven niet gemakkelijk op zodra ze hun prooi hebben gezien en achtervolgd.
• Ze zijn uiterst energiek en alert van nature, met een zeer lage vervelingsdrempel.
• Ze staan bekend als zeer vaardige ontsnappingskunstenaars.
• De Parson Russellterriër staat bekend als een zeer aanhankelijke therapiehond.

Schofthoogte: Reuen 36 cm Teven 33 cm

Gemiddeld gewicht: Reuen 5 - 8 kg Teven 5 - 8 kg

De Parson Russellterriër is een kleine compacte hond met een zeer waakzame en levendige uitstraling. Hun hoofden hebben een wigvorm, met honden die een matig brede platte schedel hebben die geleidelijk smaller wordt naar hun ogen toe. Ze hebben een ondiepe stop en een nette snuit met een zwarte neus. Hun ogen zijn amandelvormig en donker van kleur, wat altijd een intelligente, scherpe en waakzame uitstraling geeft. De oren zijn mooi in verhouding tot het hoofd van de hond en V-vormig. Ze hangen naar voren met de uiterste punt van de oren die reikt tot de hoek van de ogen van de hond.

De Parson Russellterriër heeft een sterke kaak met een perfect schaargebit waarbij de boventanden netjes over de onderste overlappen. Hun nek is gespierd en schoon, van een mooie lengte en verwijdt zich bij de lange, hellende en goed geplaatste schouders van de hond. De voorpoten zijn goed achter het lichaam van de hond geplaatst en zijn recht en sterk.

Het zijn compacte kleine honden met een matig diepe borst en ribben die goed naar achteren zijn geplaatst. Hun ruggen zijn recht, sterk en zeer flexibel, met deze terriërs die sterke, licht gebogen lendenen hebben die bijdragen aan het algehele evenwichtige uiterlijk van de hond. Hun achterpoten zijn goed gespierd, sterk met mooi ontwikkelde dijen.

Hun voeten zijn compact met honden die licht gebogen tenen en stevige kussentjes hebben. De staarten zijn matig lang, die honden recht omhoog houden en zo bijdragen aan het goed gebalanceerde uiterlijk van deze terriërs. Hun staarten zijn dikker aan de basis maar lopen taps toe naar de punt en zijn vrij hoog geplaatst, wat honden hoog dragen wanneer ze opgewonden of waakzaam zijn, maar lager wanneer ze rusten of ontspannen zijn.

Wat betreft hun vacht kan de Parson Russellterriër zowel een ruwe als een gladde vacht hebben, maar beide zijn van nature grof van textuur en liggen dicht tegen het lichaam van de hond aan. Ze hebben een dichtere en dichter bij het lichaam liggende ondervacht die veel bescherming biedt tegen de elementen. De geaccepteerde kleuren voor registratie bij de Kennel Club zijn als volgt:

• Zwart & wit
• Citroen & wit
• Citroen tan & wit
• Tan & wit
• Driekleur
• Wit
• Wit & tan
• Wit zwart & tan

Gang/beweging

Als een Parson Russellterriër beweegt, doet hij dat vrijelijk en bestrijkt daarbij veel terrein. Er mag geen overdrijving zijn in de pas van een PRT en honden moeten veel drive tonen in hun achterhand. Ze hebben een mooi uitgebalanceerde gang, met een rechte actie zowel voor als achter.

Fouten

De Kennel Club keurt elke overdrijving of afwijking van de rasstandaard af en beoordeelt de fouten op basis van hoeveel ze de algehele gezondheid en het welzijn van een hond beïnvloeden, evenals hun vermogen om te presteren.

Reuen moeten beide testikels volledig ingedaald hebben in hun scrotum, en het is de moeite waard op te merken dat een hond een beetje lichter of zwaarder kan zijn, evenals iets groter of kleiner dan aangegeven in de rasstandaard van de Kennel Club, die slechts als richtlijn dient.

De Parson Russellterriër is een levendige, uitgaande en zeer intelligente terriër, en als zodanig hebben ze dagelijks veel lichamelijke oefening nodig, die gecombineerd moet worden met een overvloed aan mentale stimulatie om echt gelukkige, goed afgeronde en gehoorzame karakters te zijn. Ze gedijen op het gezelschap van mensen en vinden het vervelend om lange tijd alleen te worden gelaten. Als een Parson Russellterriër aan zijn lot wordt overgelaten, slaat al snel de verveling toe en dit kan leiden tot allerlei gedragsproblemen, waaronder overmatig blaffen en verlatingsangst. Ze zijn dan ook een uitstekende keuze voor gezinnen waar meestal iemand thuis blijft als iedereen het huis uit is.

Hun jachtinstincten blijven zeer scherp, en als een Parson Russellterriër in een achtertuin kan rondzwerven, moet het hekwerk extreem veilig zijn, want als ze zwakke plekken ontdekken, zouden deze terriërs snel naar buiten gaan om op ontdekkingstocht te gaan. Ze zijn ook uitstekende gravers, wat betekent dat een Parson Russellterriër meer dan in staat is om een weg naar buiten te graven uit een tuin of omheining als ze daar zin in hebben. Parson Russellterriërs staan ook bekend als blaffers, vooral als ze lange tijd alleen worden gelaten.

Ze zijn een zeer goede keuze voor beginnende eigenaren, omdat ze graag behagen, en deze eigenschap, gecombineerd met het feit dat deze terriërs zo intelligent zijn, betekent dat ze gemakkelijk te trainen zijn en niets liever hebben dan het persoonlijke contact dat ze krijgen tijdens een trainingsessie. Met dit gezegd zijnde zijn ze niet de beste keuze voor mensen die een meer zittende levensstijl leiden, omdat een Parson Russellterriër nogal veeleisend is op het gebied van lichaamsbeweging.

Parson Russellterriërs staan bekend om hun uitstekende inzet als therapiehonden, die ziekenhuizen, verpleeghuizen en verzorgingstehuizen bezoeken met hun eigenaars, wat iets is waar patiënten echt baat bij hebben dankzij hun speelse en aanhankelijke karakter.

Zijn ze een goede keuze voor beginnende eigenaren?

Parson Russellterriërs zijn een goede keuze voor beginnende hondeneigenaren omdat ze zo meegaand en mensgericht zijn, en niets liever doen dan hun families te plezieren en te vermaken. Ze gaan vooral goed om met jonge kinderen en ouderen, hoewel speeltijd soms wat levendig kan worden. Ze zijn echter beter geschikt voor gezinnen waar één persoon thuis blijft, zodat ze nooit te veel tijd alleen doorbrengen.

Hoe zit het met de prooidrift?

Parson Russellterriërs hebben een zeer sterke prooidrift en zullen alles achtervolgen wat beweegt wanneer ze de kans krijgen. Daarom moet altijd voorzichtigheid worden betracht met betrekking tot waar en wanneer een hond losgelaten kan worden, vooral als er wilde dieren, vee of andere honden in de buurt zijn.

Hoe zit het met speelsheid?

Parson Russellterriërs hebben een zeer speelse kant in hun aard en houden ervan te vermaken en vermaakt te worden. Ze zijn dol op interactieve spelletjes en zijn vooral goed in allerlei hondensporten, waaronder behendigheid. Ze staan erom bekend een beetje ondeugend te zijn als ze in de stemming zijn, en omdat ze zo slim zijn, leren Parson Russellterriërs snel wat de eigenaar pleziert en hoe ver ze kunnen gaan om te zien wat ze kunnen bereiken.

Hoe zit het met aanpassingsvermogen?

Parson Russellterriërs zijn zeer aanpasbare honden en, mits ze voldoende dagelijkse lichaamsbeweging krijgen in combinatie met voldoende mentale stimulatie om verveling te voorkomen, kunnen ze in een appartement leven. Ze zijn echter veel beter geschikt voor het leven op het platteland, waar ze zo veel mogelijk buiten kunnen zijn om al die opgekropte energie te gebruiken.

Hoe zit het met verlatingsangst?

Parson Russellterriërs vormen sterke banden met hun families, en honden zijn nooit erg blij als ze zichzelf voor langere tijd alleen vinden. Ze zijn beter geschikt voor mensen die ofwel vanuit huis werken of in huishoudens waar één persoon thuis blijft als iedereen anders weg is, zodat ze nooit alleen zijn gedurende langere tijd, wat zou kunnen leiden tot verlatingsangst bij een hond. Dit kan ertoe leiden dat ze destructief worden in huis, wat de manier is waarop een hond stress verlicht en zichzelf vermaakt.

Hoe zit het met overmatig blaffen?

Sommige Parson Russellterriërs houden te veel van het geluid van hun eigen stem, iets dat voorzichtig moet worden aangepakt wanneer een hond nog jong is, zonder ze te laten schrikken. Anderen zullen alleen blaffen als er vreemden in de buurt zijn, evenals wanneer er iets gebeurt dat ze niet leuk vinden in hun omgeving. Ze blaffen ook graag als ze een knaagdier of ander klein dier vinden dat "onder de grond" is gegaan.

Houden Parson Russellterriërs van water?

Sommige Parson Russellterriërs houden van zwemmen en zullen het water ingaan wanneer ze maar kunnen, vooral als het warm is. Als echter iemand een hond bezit die niet van water houdt, mag hij ze nooit dwingen om erin te gaan omdat ze er alleen maar bang van zouden worden. Met dit gezegd zijnde, moet altijd voorzichtigheid worden betracht bij het uitlaten van een Parson Russellterriërs los in de buurt van gevaarlijker waterwegen, voor het geval dat een hond besluit in te springen en dan gered moet worden omdat hij niet zelf uit het water kan komen.

Zijn Parson Russellterriërs goede waakhonden?

Parson Russellterriërs zijn goede waakhonden en zijn altijd snel om de eigenaar te waarschuwen als er vreemden in de buurt zijn. Zelden zou een Parson Russellterriër enige vorm van agressie vertonen

Parson Russellterriërs zijn zeer intelligent en excelleren in allerlei hondensporten, waaronder mini-agility. Maar net als veel andere terriër-rassen kunnen ze een beetje eigenwijs zijn. Daarom moet hun socialisatie en training vroeg beginnen, waarbij honden worden geïntroduceerd aan nieuwe situaties, mensen, dieren en andere huisdieren zodra ze volledig zijn ingeënt. Andere activiteiten die Parson Russellterriërs graag doen omdat het hen helpt om al hun opgekropte energie kwijt te raken, zijn bijvoorbeeld flyball.

Hun training en opvoeding moeten consistent en altijd rechtvaardig zijn, omdat deze kleine terriërs goed reageren op het aanleren van nieuwe dingen met een stevige maar vriendelijke hand. Ze reageren niet goed op enige vorm van harde correctie of strenge training. Met dit gezegd moeten eigenaren aandacht besteden aan het commando 'kom', omdat Parson Russellterriërs bekend staan ​​om doof te worden als ze een interessantere geur oppikken en weg kunnen rennen.

De sleutel tot succesvolle training van een Parson Russellterriër is ervoor te zorgen dat dingen interessant blijven, omdat ze bekend staan ​​om hun zeer lage vervelingsdrempels en omdat ze van nature onafhankelijke denkers zijn, wat betekent dat ze snel worden afgeleid door meer "interessante" dingen om hen heen. Een goed getrainde Parson Russellterriër is een genot om bij te hebben en kan zelfs deelnemen aan gehoorzaamheidswedstrijden.

Net als alle puppies is een Parson Russellterriër schattig als hij jong is en het is al te gemakkelijk om ze weg te laten komen met dingen. Echter, eigenaren moeten vanaf het begin consequent zijn, want een verwende PRT kan het moeilijker maken om mee te leven als ze ouder zijn. Puppies moeten voorzichtig worden geleerd wat hun plaats in de roedel is en wat acceptabel gedrag is en wat niet. Als zodanig moeten de eerste commando's die een puppy zo vroeg mogelijk moet leren, zijn:

• Kom
• Zit
• Blijf
• Stil
• Stop
• Lig
• Mand

Parson Russellterriërs staan ​​bekend om goed met kinderen om te gaan, vooral als ze samen zijn opgegroeid. Desondanks moet elke interactie tussen kinderen en een hond altijd worden begeleid door een volwassene om ervoor te zorgen dat speeltijd niet te levendig wordt, wat zou kunnen resulteren in een kind dat per ongeluk gewond raakt of bang wordt.

Voorzichtigheid is geboden wanneer een Parson Russellterriër andere kleine dieren en huisdieren ontmoet vanwege hun sterke prooidrift. Zelfs als ze op jonge leeftijd goed gesocialiseerd zijn, neigt de terriër in een Parson Russellterriër ertoe de overhand te krijgen wanneer ze kleine huisdieren en andere dieren ontmoeten. Ze kunnen een beetje dominant zijn ten opzichte van andere honden, vooral wanneer ze andere terriërs ontmoeten, dus voorzichtigheid is geboden tijdens een wandeling op een openbare plaats.

De gemiddelde levensverwachting van een Parson Russellterriër ligt tussen de 9 en 15 jaar, mits ze op de juiste manier worden verzorgd en gevoed met een geschikt hoogwaardig dieet dat past bij hun leeftijd.

De Parson Russellterriër staat bekend als een gezond ras en wordt als zodanig beschouwd als een categorie en ras in de Kennel Club, wat inhoudt dat er geen bekende gezondheidsproblemen zijn die de Parson Russellterriër beïnvloeden. Met dit gezegd zijn de gezondheidsproblemen die het meest van invloed zijn op een PRT als volgt:

• Erfelijke doofheid - DNA-test beschikbaar via het Animal Health Trust
• Primaire lensluxatie - DNA-test beschikbaar via het Animal Health Trust
• Laat beginnende ataxie (LOA) - DNA-test beschikbaar via het Animal Health Trust
• Spinocerebellaire ataxie (SCA) - DNA-test beschikbaar via het Animal Health Trust
• Uratenstenen (HUU/Canine hyperuricosuria) - DNA-test beschikbaar via het Animal Health Trust

En wat betreft vaccinaties?

Parson Russellterriër puppies zouden hun initiële vaccinaties hebben gekregen voordat ze worden verkocht, maar het is aan hun nieuwe eigenaren om ervoor te zorgen dat ze hun vervolgvaccinaties op tijd krijgen, met het vaccinatieschema voor puppies als volgt:

10-12 weken oud, rekening houdend met het feit dat een puppy niet meteen volledige bescherming zou hebben, maar volledig beschermd zou zijn 2 weken nadat ze hun tweede vaccinatie hebben gehad.

Er is veel discussie geweest over de noodzaak voor honden om boosters te krijgen. Het is daarom het beste om met een dierenarts te praten voordat u een definitieve beslissing neemt over of een hond moet doorgaan met jaarlijkse vaccinaties, die bekend staan als boosters.

En wat betreft castratie en sterilisatie?

Veel dierenartsen raden tegenwoordig aan te wachten tot honden iets ouder zijn voordat ze worden gecastreerd of gesteriliseerd, wat betekent dat ze volwassener zijn voordat ze de procedures ondergaan. Als zodanig wordt aanbevolen om mannetjes te castreren en vrouwtjes te steriliseren wanneer ze tussen de 6 en 9 maanden oud zijn, en soms zelfs wanneer een hond 12 maanden oud is.

Andere dierenartsen raden aan om honden te steriliseren en te castreren wanneer ze 6 maanden oud zijn, maar nooit eerder, tenzij om medische redenen. Met dit gezegd zijn veel rassen verschillend en het is altijd raadzaam om dingen te bespreken met een dierenarts en vervolgens hun advies op te volgen over wanneer een hond moet worden gecastreerd of gesteriliseerd.

En wat betreft obesitasproblemen?

Sommige Parson Russellterriërs komen aan nadat ze zijn gecastreerd of gesteriliseerd, en het is belangrijk om een ​​oogje te houden op de taille van een hond voor het geval dit gebeurt. Als een hond begint aan te komen, is het belangrijk om hun dagelijkse calorie-inname aan te passen en de hoeveelheid lichaamsbeweging te verhogen. Ook oudere honden zijn vatbaarder voor aankomen en opnieuw is het essentieel om ze dienovereenkomstig te voeden en te laten bewegen omdat obesitas het leven van een hond met meerdere jaren kan verkorten. De reden hiervoor is dat het veel extra druk legt op de interne organen van een hond, inclusief het hart, wat fataal kan zijn.

En wat betreft allergieën?

Af en toe kan een Parson Russellterriër een allergie ontwikkelen en het is belangrijk voor een hond om zo snel mogelijk een dierenarts te zien als er een optreedt. Allergieën kunnen berucht moeilijk op te lossen zijn en het vinden van de triggers kan een uitdaging zijn. Met dit gezegd zou een dierenarts een hond met een allergie comfortabeler kunnen maken terwijl ze proberen de triggers te vinden, die het volgende kunnen omvatten:

• Bepaalde diervoeders die hoge niveaus van graan en andere op granen gebaseerde vulstoffen bevatten
• Zwevende pollen
• Huisstofmijt
• Milieu
• Vlo- en tekenbeten
• Chemicaliën in alledaagse huishoudelijke schoonmaakproducten

Deelnemen aan gezondheidsprogramma's

Alle verantwoordelijke Parson Russellterriër fokkers zouden ervoor zorgen dat hun dekreuen worden getest op bekende erfelijke en aangeboren gezondheidsproblemen die het ras beïnvloeden door de volgende programma's te gebruiken:

• BAER-test voor doofheid via het Animal Health Trust
• DNA-test voor primaire lensluxatie (PLL) via het Animal Health Trust
• DNA-test voor laat beginnende ataxie (LOA) via het Animal Health Trust
• DNA-test voor spinocerebellaire ataxie (SCA) via het Animal Health Trust
• DNA-test voor uratenstenen (HUU/Canine hyperuricosuria) via het Animal Health Trust (AHT)

En wat betreft specifieke fokrestricties?

Afgezien van de standaard fokrestricties die zijn vastgesteld voor alle bij de Kennel Club geregistreerde rassen, zijn er geen andere specifieke fokrestricties van toepassing op de Parson Russellterriër.

En wat betreft de eisen voor erkende fokkers?

Het is verplicht voor alle erkende fokkers om de volgende tests uit te voeren op hun dekreuen, en de Kennel Club raadt ten zeerste aan dat andere fokkers dit voorbeeld ook volgen:

• DNA-test - PLL - via AHT
• DNA-test - LOA - via AHT
• DNA-test - SCA - via AHT

De Kennel Club raadt ook aan dat alle fokkers het volgende schema gebruiken voor fokmateriaal:

• Oogonderzoek

De Parson Russell Terriër is een onverschrokken, energieke hond die dagelijks minimaal 60 minuten intensieve beweging nodig heeft. Buiten beveiligd terrein is de jachtdrang van dit ras zo sterk dat hij nooit losgelaten mag worden. Hij gedijt bij actieve eigenaren die houden van buitenactiviteiten. Zijn korte of ruige vacht vraagt relatief weinig verzorging. Regelmatige veterinaire controles, tandzorg en nagelcontrole zijn onderdeel van een gedegen zorgprogramma.

De Parson Terrier heeft een dichte dubbele vacht; niettemin zijn ze gemakkelijk te onderhouden als het gaat om het behouden van hun vacht in goede staat, wat met name geldt voor honden met een korte vacht. Honden met een ruwe vacht hebben wat meer vachtonderhoud nodig, wat inhoudt dat hun vacht enkele keren per jaar met de hand geplukt moet worden, een taak die het beste aan een hondentrimmer kan worden overgelaten. Dit maakt het voor eigenaren veel eenvoudiger om de vacht van een hond netjes te houden tussen bezoeken aan een trimsalon.

Zowel honden met een korte als met een ruwe vacht verliezen het hele jaar door haar, maar ze neigen het meest te verharen tijdens de lente en opnieuw in de herfst, wanneer frequenter borstelen doorgaans nodig is om alles onder controle te houden. In andere seizoenen is een wekelijkse borstelbeurt alles wat nodig is om losse en dode haren uit de vacht van een hond te verwijderen.

Het is ook belangrijk om de oren van een hond regelmatig te controleren en ze indien nodig schoon te maken. Als er te veel oorsmeer zich ophoopt in de oren van een hond, kan dit leiden tot een pijnlijke infectie die moeilijk te behandelen is. Kortom, vaak is preventie makkelijker dan genezing als het aankomt op oorinfecties.

Parson Terriërs zijn kleine honden met veel energie en hebben daarom minstens 60 minuten lichaamsbeweging per dag nodig. Een kortere wandeling 's ochtends is prima, maar een langere en interessantere wandeling in de middag is een must. Deze honden houden er ook van om zo vaak mogelijk vrij rond te kunnen lopen in een achtertuin, zodat ze echt stoom kunnen afblazen. De omheining moet echter extreem veilig zijn om deze levendige en energieke terriërs binnen te houden, want als ze een zwakke plek in het hek vinden, zullen ze er snel uit ontsnappen en in allerlei problemen belanden. De Parson is een expert in graven en ze vinden niets leuker dan een tuin opgraven wanneer ze zich vervelen, wat ook iets is waar eigenaren aan moeten denken wanneer ze een Parson vrij laten rondlopen in een achtertuin.

Met dit gezegd, Parson-puppy's mogen niet te veel worden overbelast met lichaamsbeweging, omdat hun gewrichten en botten nog in de groei zijn en te veel druk hierop later problemen kan veroorzaken in het leven van de hond. Ze mogen niet op of van meubels springen, en ze mogen ook niet op en neer de trap rennen, omdat dit soort activiteiten veel druk uitoefent op hun kwetsbare en groeiende gewrichten.

Als je een Parson Russellterriër puppy van een fokker krijgt, zullen ze je een voedingsschema geven, en het is belangrijk om je aan dezelfde voedingsroutine te houden door altijd hetzelfde puppyvoer te geven om eventuele maagproblemen te voorkomen. Je kunt de voeding van een puppy veranderen, maar dit moet heel geleidelijk gebeuren, er altijd voor zorgend dat ze geen spijsverteringsproblemen ontwikkelen. Als dat wel het geval is, is het het beste om ze terug te zetten op hun oorspronkelijke dieet en de dierenarts te raadplegen voordat je opnieuw probeert het te veranderen.

Oudere honden staan erom bekend niet kieskeurig of lastig te zijn met eten, maar dat betekent niet dat je ze een lagere kwaliteit voeding kunt geven. Het is het beste om een volwassen hond twee keer per dag te voeden, een keer 's ochtends en dan weer 's avonds, er altijd voor zorgend dat het voedsel van goede kwaliteit is en aan al hun voedingsbehoeften voldoet. Het is ook belangrijk dat honden de juiste hoeveelheid lichaamsbeweging krijgen, zodat ze eventuele overtollige calorieën verbranden, anders kunnen ze te zwaar worden, wat kan leiden tot allerlei gezondheidsproblemen. Obesitas kan het leven van een hond met meerdere jaren verkorten, dus het is belangrijk om hun gewicht vanaf het begin in de gaten te houden.

Voedingsgids voor een Parson Russellterriër puppy

Puppy's moeten worden gevoerd met een zeer voedzaam, hoogwaardig dieet om zich te ontwikkelen en te groeien zoals het hoort. Als ruwe leidraad kan een Parson Russell Terriër puppy de volgende hoeveelheden per dag worden gevoerd, waarbij ervoor wordt gezorgd dat hun maaltijden gelijkmatig over de dag worden verdeeld en het beste is om ze 3 of 4 keer per dag te voeden:

• 2 maanden oud: 92 g tot 125 g, afhankelijk van de bouw van de puppy
• 3 maanden oud: 108 g tot 150 g, afhankelijk van de bouw van de puppy
• 4 maanden oud: 114 g tot 161 g, afhankelijk van de bouw van de puppy
• 5 maanden oud: 115 g tot 164 g, afhankelijk van de bouw van de puppy
• 6 maanden oud: 114 g tot 163 g, afhankelijk van de bouw van de puppy
• 7 maanden oud: 102 g tot 146 g, afhankelijk van de bouw van de puppy
• 9 maanden oud: 90 g tot 128 g, afhankelijk van de bouw van de puppy
• 10 maanden oud: 78 g tot 112 g, afhankelijk van de bouw van de puppy

Zodra een puppy 11 maanden oud is, kan het worden gevoerd met voer voor volwassen honden.

Voedingsgids voor een volwassen Parson Russellterriër

Eenmaal volledig volwassen moet een volwassen Parson Russellterriër worden gevoerd met een hoogwaardig dieet om hun voortdurende goede gezondheid te waarborgen. Als ruwe leidraad kan een volwassen PRT de volgende hoeveelheden per dag worden gevoerd, afhankelijk van hun activiteit:

• Honden met een gewicht van 5 kg kunnen 80 g tot 93 g worden gevoerd, afhankelijk van de activiteit
• Honden met een gewicht van 6 kg kunnen 92 g tot 106 g worden gevoerd, afhankelijk van de activiteit
• Honden met een gewicht van 7 kg kunnen 103 g tot 119 g worden gevoerd, afhankelijk van de activiteit
• Honden met een gewicht van 8 kg kunnen 114 g tot 132 g worden gevoerd, afhankelijk van de activiteit

Een Parson Russell Terriër pup van een verantwoorde Nederlandse fokker kost doorgaans tussen de €800 en €1.400. Maandelijkse kosten omvatten voer voor een actief klein ras, een dierenverzekering (doorgaans €25 tot €40 per maand) en reguliere veterinaire zorg. De lange levensverwachting van 13 tot 16 jaar maakt de totale eigendomskosten aanzienlijk.

Zoek een Parson Russell Terriër pup via een fokker die lid is van de Jack Russell Terriër Club Nederland of de Raad van Beheer. Verantwoorde fokkers voeren gezondheidsonderzoek uit en laten de moeder met de pup zien. Vermijd aanbiedingen via tussenpersonen of online-markten zonder traceerbaarheid. De Parson Russell is ook regelmatig te vinden via rasspecifieke rescue-organisaties. Verwacht een aankoopprijs van €800 tot €1.400 van een verantwoorde fokker.