Het oor is een van de belangrijkste zintuigen van de hond. Vanaf de geboorte zijn de oren al volledig en zeer sterk ontwikkeld. Hij kan hogere frequenties waarnemen dan de mens. Het bereik ligt bij een optimaal gehoor:
Mens ~ 20 - 20.000 Hz, maximale gevoeligheid tussen 1000 en 4000 Hz.
Hond ~ 15 - 50.000 Hz (sommige bronnen spreken zelfs van 100.000 Hz), maximale gevoeligheid rond 8000 Hz.
Honden zijn verder in staat over een afstand van 25 meter frequenties rond de 1 à 2 Hz te horen. De beweeglijke oorschelpen van de hond maken het mogelijk om een geluid driedimensionaal te lokaliseren; hij kan dat daarom veel beter dan de mens. Een hond kan de richting waaruit een geluid komt met een afwijking van 2% bepalen (bij de mens meer dan 15%). Bij de beweging van de hondenoren zijn niet minder dan 17 spieren betrokken.
Honden met hangoren hebben een iets zwakker vermogen om geluid te lokaliseren. De oren hebben echter naast hun fysieke functie ook een belangrijke taak bij de communicatie met andere honden, en met de mens. Ook op dit punt zijn honden met hangoren dus enigszins in het nadeel.
Honden horen gemiddeld vier keer beter dan mensen. Ze kunnen geluiden oppikken op afstanden tot wel 1300 meter, terwijl mensen al bij 90 meter moeite hebben hetzelfde geluid te horen. Dit grotere bereik komt door de anatomie van het hondenoor: de beweeglijke oorschelpen fungeren als een soort radar die geluidsgolven gericht kunnen opvangen. Bovendien horen honden een veel breder frequentiebereik. Waar mensen maximaal tonen tot 20.000 Hz kunnen waarnemen, horen honden tonen tot 50.000 Hz of hoger. Dit is de reden waarom honden reageren op een hondenfluitje dat voor mensen onhoorbaar is. Dankzij hun selectieve gehoor kunnen honden door achtergrondgeluiden heen een specifieke klank onderscheiden, zoals de voetstappen van hun baasje op de trap.
Naast hun functie als geluidsopvanger spelen de oren van een hond een cruciale rol in zijn lichaamstaal. De stand van de oren geeft veel informatie over hoe een hond zich voelt. Opgerichte oren geven aan dat de hond alert is en zijn aandacht ergens op richt. Naar achteren gevouwen oren zijn een teken van angst, onderdanigheid of onzekerheid. Slap hangende oren kunnen ontspanning aangeven, maar zijn bij hangoorassen moeilijker te interpreteren. Een hond die zijn oren zijwaarts draait terwijl hij zijn hoofd scheef houdt, probeert een geluid beter te lokaliseren. Door de oorstand te combineren met andere lichaamssignalen zoals de staartpositie en de houding van het lichaam, is het mogelijk de stemming van een hond nauwkeurig te lezen.
De oren van een hond zijn gevoelig en kunnen snel ontsteken, vooral bij rassen met hangoren of dichte begroeiing in het oorkanaal. Tekenen van een oorontsteking zijn frequent schudden met het hoofd, krabben aan het oor, een onaangename geur uit het oor, donkerbruine of gele afscheiding en pijn bij aanraking van het oor. Honden met hangoren zoals de Beagle, Cocker Spaniel en Basset Hound zijn extra gevoelig voor oorontstekingen, omdat de luchtcirculatie in het oorkanaal beperkt is. Reinig de oren van uw hond regelmatig met een speciaal hondenvriendelijk oorreinigingsmiddel, maar breng nooit wattenstaafjes in het oorkanaal. Bij vermoeden van een oorontsteking is een bezoek aan de dierenarts altijd aan te raden.