Home Pups Dekreuen Fotocadeaus Penningen Waakbord Tips Rassen

Sint Bernard

Groep: Pinschers, schnauzers, molossers, sennen
Subgroep: Berghond
Land van herkomst: Zwitserland
Hoogte: reu 75-85 cm, teef 65-75 cm
Gewicht: reu 70-80 kilo, teef 60-70 kilo
WeinigVeel

Opvoeding:

Verzorging:

Beweging:

Waaks:


Informatie over de Sint Bernard

De Sint-Bernard is een imposante, maar rustige hond. Ondanks zijn grootte is hij zeer sensibel en heeft hij een goed karakter. Maar er moet ook rekening gehouden worden met een zekere mate van eigenzinnigheid, en een soms sterke neiging om zijn territorium te beschermen.

Uiterlijk:
De huidige Sint-Bernard is waarschijnlijk ook met de mastiff gekruist en veel te zwaar om nog als reddingshond te kunnen werken. De schoftmaat is 70-90 cm voor reuen, tegen 65-80 cm voor teven, maar ook grotere honden worden door de standaard toegelaten. Het gewicht kan wel 100 kg zijn. Het hoofd van de Sint-Bernhard is zwaar en heeft een licht geplooide huid. De stop is uitgesproken, de neus kort en vierkant. De lippen zijn enigszins hangend, de hoog aangezette oren vallen in een driehoek tegen de wang. De hals is kort, de halshuid weinig geplooid. De rug is breed, schoft en croupe zijn duidelijk afgetekend en de buiklijn is nauwelijks opgetrokken. De achterhand is licht gehoekt, de voorhand normaal, de voeten zijn breed maar gesloten. De staart is hangend, lang en zwaar. De vacht van de Sint-Bernard is ofwel lang ofwel kort. De beharing is bij beide vormen dicht en ligt tegen het lichaam aan. De kleur is roodbruin met witte aftekeningen aan de borst, poten, neus, nek en staartpunt.

Geschiedenis:
De Sint-Bernard is verwant aan de Zwitserse sennenhonden. Het ras is gefokt uit de honden die vroeger door de Augustijner monniken van het hospitium op de Grote Sint-Bernhardpas gebruikt werden als reddingshond. Befaamd is de hond Barry, die 40 of meer mensen het leven gered zou hebben. Het vaatje met brandewijn (of rum) voor de verkleumde reizigers is echter een verzinsel. Rond 1830 zijn de honden van het hospitium gekruist met langharige berghonden (die de newfoundlander en de pyrenese berghond worden genoemd), waardoor naast de oorspronkelijke kortharige Sint-Bernard ook een langharige variant ontstond. Deze bleek voor het werk in de sneeuw echter ongeschikt. Sinds het einde van de 19e eeuw wordt het ras als huishond gefokt. De eerste officiële standaard dateert van 1887. De Sint-Bernard is sindsdien altijd populair geweest in Europa en Noord-Amerika.


Bron: Wikipedia

Australian Cattle Dog Lees meer
Bastaard Lees meer
Cane Corso Lees meer
Barbet Lees meer
Akita Lees meer
Pyreneese Berghond Lees meer
Beauceron Lees meer
Russische Toy Terriër Lees meer